Vakantieberichten 15, dagtrip door de Makgadikgadi pans en de Nxai pan

We staan op tijd op. Vandaag rijden we met een trip naar de Nxai Pan. Onze gids heet Max, een aardige man die voor de campingbeheerder werkt. Met ons mee reizen ook Marina en Miles, een Azerbeidjaans-Australisch stel., over wie later nog meer. 
We nemen eerst de pont over de Bobetirivier. Pont is een groot woord voor het pieremachocheltje bestaand uit een paar planken bovenop een paar olietonnen gebonden, een paar oprijplaten en een buitenboordmotor. Toch wel blij dat we zijn omgereden gisteren, om met onze campers deze ‘pont’ op te moeten rijden vergt behoorlijk wat behendig stuurmansschap.  Nadat we de pont zijn opgereden moet Max eerst een stuk nog naar achteren rijden, omdat anders de boot niet vlot komt te drijven. Dus hup, een stukje achteruit, en dan knijpen wij even onze billen samen in de hoop dat hij niet teveel gas geeft en er van achteren weer afrijdt. Het gaat gelukkig allemaal goed, en met heel veel motorlawaai van het kleine buitenboordmotortje worden we de Boteti rivier over gezet.  Max geeft de veerman nog een tip als we er af rijden. Ook in Botswana geldt blijkbaar “don’t pay the ferryman, until he gets you tot he other side” ;-). De tocht leidt ons door de Magdakgadikgadi pans, één van de droogste gebieden van Botswana en onderdeel van de Kalahari. Veel laag struikgewas, met scherpe doorns. Onderweg zien we steenbokken, struisvogels, een aantal prachtige vale of Kaapse gieren (die echt al een soort figuren uit Lucky Luke op een boomtak ineengedoken loeren), een Cory trap, een paar enorm grote olifanten.

Dan pakken we een stukje asfaltweg en rijden dan de Nxai pan in. Daar rijden we naar Baines baobabs. Prachtig gelegen op een heuveltje, beroemd geworden door de Engelse ontdekkingsreiziger en schilder Thomas Baines. Vlak bij een grote zoutvlakte die blakert in de zon. Wat een prachtige bomen zijn dit. Je voelt je heel klein. Dan rijden we terug en gaan we op zoek naar een plek om te lunchen. Max heeft een plek n gedachten, ook bij een grote baobab. Als we er aan komen en hij de spullen wil uitpakken komen er van rechts een stuk of vier heel grote mannetjesolifanten aan. Max kijkt onrustig opzij, en besluit de spullen weer in te pakken. Deze olifanten hadden hem de week er voor ook al ‘lastig’ gevallen, en met olifanten wil je toch geen ruzie hebben. We zetten de auto iets verder neer en nemen daar onze lunch. We hebben een discussie met Max over de democratie in Botswana. Die is best goed meldt hij, maar de huidige regering en president controleert een aantal kranten en tv-stations, en dat vindt hij zorgelijk. Je zou vrij aan je informatie moeten kunnen komen. Ook meldt hij dat het onderwijs beter kan. De gebouwen zijn er vaak wel, maar lang niet altijd het lesmateriaal of een goede leerkracht.

Op de terugweg zien we nog meer wild, een paar vogels, en we stoppen nog opnieuw bij een waterpunt waar we op de heenweg leeuwensporen hebben gezien. De grote katten laten zich niet zien, wel spurten er twee gevlekte hyena’s weg. We moeten aan het eind stevig doorrijden. De zon begint het landschap en de dieren die we zien al in een gouden gloed te zetten. Fraai. Maar de veerman zal niet eindeloos op ons wachten, dus we moeten door. Gelukkig ligt de pont er nog en kunnen we nog over.

’s Avonds eten we in het restaurant van de camping. Miles en Marina schuiven bij ons aan. En zo ontstaat er een boeiend gesprek. Ze hebben elkaar leren kennen in Afghanistan, ze hebben beide voor de Verenigde Naties gewerkt. Marina is van Russische komaf, geboren in Azerbeidzjan. Natuurlijk komt het gesprek op Poetin en hoe zij daar naar kijkt. Miles en zij zeggen allebei geen fan van Poetin te zijn, maar ze zeggen ook dat de berichtgeving in het westen vaak niet klopt. Poetin heeft op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs heel veel gedaan op het platteland van Rusland. Daar hoor je niets over in het westen. Ze onderschrijven wel dat ook de berichtgeving in Rusland niet klopt over het westen en over hoe het voor de rest in Rusland gaat. Marina en Miles reizen de wereld rond in een grote truck. Ze reizen gemiddeld drie maanden achter elkaar,  parkeren de truck dan ergens in een opslag of zetten hem op transport. Zij gaan dan naar huis, in de buurt van Brisbane. Daarna komen ze een half jaar later oid de truck weer ophalen en reizen dan weer door. Heel bijzonder. Zo hebben we toch al een paar bijzondere ontmoetingen gehad. We hebben ook nog een bijzonder gesprek met de mede-eigenares van de camping. Een Duitse dame, die de schepen achter zich verbrand heeft en deze camping runt.  Ze leeft de droom van haar man en zijzelf. Alleen haar man is twee jaar geleden overleden. Ze hadden een twee, drie jaar er voor het stuk land gekocht en waren bezig de camping op te zetten toen hij ziek werd. Kanker. En met twee jaar tijd was hij dood. Ze besloot toch te vertrekken naar Afrika en hun droom waar te maken.  Heel bijzonder. De dame in kwestie was er toch wel één met wat vraagtekens moet ik eerlijk zeggen. De volgende ochtend bij het afrekenen zie ik twee schilderijen met daarop een man in nazi legerkleding afgebeeld. Redelijk prominent in beeld. In de publiek toegankelijke ruimte. Ik heb er nog steeds spijt van dat ik daar nit naar heb gevraagd waarom die daar hingen. Was het haar vader of haar grootvader? Had ze goede herinneringen aan hem?  Had ze geen andere afbeeldingen van hem? Onderschreef hij en zij de nazidenkbeelden? En zo ja, wat doe je dan in Afrika?! Allemaal vragen….. geen antwoorden want ik heb de vragen niet gesteld.

Vakantieberichten 14, naar de Makgadikgadi pans

We trekken verder van Senyati, Chobe naar Tiaan’s camp net buiten de Makgadikgadi pans… een zoutvlakte en woestijn. Onderweg moeten we het cattlefence passeren. Een hek dat dwars door Botswana loopt om te voorkomen dat mond-en-klauwzeer zich verspreidt onder het vleesvee dat bestemd is voor de Europese markt. Dit hek heeft in de jaren dat het net wat neergezet voor een enorme sterfte onder het wild gezorgd. Honderden duizenden gnoes en andere graseters die op zoek gingen naar groen gras liepen zich stuk tegen het hek. Dit in een jaar dat er toch al veel wild stierf door een grote droogte. Wij mensen grijpen in in oeroude trekroutes, de natuur moet wijken. Dat alles voor de handelsbelangen. Het geeft wel een wrange smaak. Bij het passeren van het hek moeten al onze schoenen ook door een desinfecterend bad en moeten we met de auto door een grote bak met hetzelfde bijtende spul. De vloer van onze camper kunnen we daarna stevig boenen, brr wat een vies spul.

Verderop de route staat er ineens weer een controle post. Deze keer voor de fruitvlieg. We moeten onze koelkast open doen. De courgettes en tomaten die we in Kasane hadden gekocht moeten we afstaan. Bloemkool hoeft weer niet , die vallen blijkbaar niet onder de bevattelijke groenten. De man kijkt nog wat bedremmeld en biedt ons aan dat we het ter plekke kunnen opeten. Nou nee, daar hebben we niet echt trek in. Ik bied het hem aan voor zijn lunch. Geen idee of hij het gaat doen, maar in ieder geval kunnen we onderweg straks weer een keer extra groente in slaan. Bijna aan het eind van een lange, lange weg door halfwoestijn zien we al een bord linksaf naar Tiaan’s camp. Maar dan zouden we dwars door het natuurpark moeten, wat volgens onze verhuurder niet mag. Is wel een stuk korter, al is het door diep zand. We besluiten toch maar over de weg te rijden. Een dik uur later komen we aan bij de camping gelegen aan de Bobeti rivier, een uitloper van de Okavango. De camping zit er nog niet zo lang. Ook hier een prachtig gemaakte veranda zodat je naar de rivier kunt kijken.  De volgende dag zullen we met een dagtrip de Makgadikgadi pans en de Nxai pans bekijken. En we eten morgen dan ook bij het restaurant van de camping om te vieren dat Joep en ik dan 5 jaar getrouwd zijn.

Op bezoek bij de Koninklijke Bibliotheek

Vandaag was ik bij de Koninklijke Bibliotheek. Op de KB-OB directeurendag vorig jaar had ik ingevuld dat ik best een dag mee wilde lopen met de directie. Dat resulteerde in een uitnodiging om bij een directievergadering aanwezig te zijn, en daarna met Lily Knibbeler mee te lopen.

Aanschuiven bij het directieteam van onze netwerkpartner, bij de instelling die in de bibliotheekwet de digitale infrastructuur als opdracht heeft gekregen, en die samen met het netwerk de stelseltaken op zich neemt. En die naast dat drukke openbare bibliotheekveld ook nog schaakt op het bord van de universiteitsbibliotheken, wetenschappelijke bibliotheken en met het erfgoedveld. Voorwaar.... op het bord van de KB ligt best veel ;-)

Wat me opviel tijdens de directievergadering was de breedte van onderwerpen. De toegankelijkheid van wetenschappelijke literatuur, de opslag er van, het datawarehouse, de nationale bibliotheek catalogus, de inkoopcommissie. En dan vergeet ik nog vast een paar onderwerpen die ter sprake kwamen. Het is veel, en bij ieder onderwerp ligt er een gedegen advies van één of een aantal medewerkers. Ik heb met respect geluisterd naar hoe er procesmatig beslissingen zijn genomen, risico's afgewogen, verschillende invalshoeken bekeken.  En dat alles met een strakke agendabewaking, zonder oeverloze discussies (daar maken we ons bij Kennemerwaard wel eens schuldig aan ;-).   

Wat ik heel erg mooi vond, de directie van de KB nodigt een klant aan tafel uit, zoals ook een van de directielid Hildelies Balk zei.  Wie durft dat als openbare bibliotheek te doen? Zo transparant en open zijn dat je een klant (en in dit geval naast klant ook netwerkpartner) integraal bij een directievergadering uitnodigt ?

Na de vergadering schoof een medewerker Kirsten aan bij Lily om haar bij te praten over een bijeenkomst a.s. vrijdag in de aula van de KB, over 500 jaar reformatie. Deze discussie en informatieve lezing blijkt zo veel belangstellenden te trekken dat hij nu twee keer op dezelfde dag georganiseerd wordt. Al pratend bedachten we dat hier mogelijkheden lagen om een of twee van de sprekers te strikken om ook 'in het land' op te treden. Er is vast op meer plekken in Nederland interesse voor dit onderwerp is, al dan niet gekoppeld aan een discussie over het ontstaan van onze westerse christelijke cultuur, en waar die uit bestaat. Het lijkt mij de moeite waard als de KB haar netwerk van wetenschappers aan kan spreken, en die met eventuele collectietips erbij voor op de website, kan laten optreden bij die bibliotheken die hier belangstelling voor hebben.

Daarna de lunch, waarin we spreken over het bibliotheekwerk in het land, over hoe je innovatie verspreidt, hoe we als veld elkaar nodig hebben, ieder vanuit zijn of haar rol, over positionering van de bibliotheek (kies de breedte, niet alleen de focus op de zwakkeren in de samenleving!).

Na de lunch overleg over de voorbereiding van de renovatie van de KB, en met twee medewerkers die de KB-OB directeuren dag komen evalueren. Daar kon ik natuurlijk wel iets over zeggen;-)

Om half drie moest Lily naar een stuurgroep waarbij mijn aanwezigheid niet handig was. Dus ben ik door Mireille Kok bijgepraat over de organisatorische veranderingen bij de KB. Dat verandering heel erg af hangt van het leiderschap, dat veranderingen tijd kosten, dat je mensen  mee moet nemen en hoe ze daar binnen de KB vorm aangeven. En dat ze er soms erg mee worstelen, en o, dat is heel herkenbaar. Het lijkt wel of er ook gewone mensen werken bij de KB ;-)

Al met al heb ik een zeer leerzame, en vooral ook leuke dag gehad bij de KB. Ik ben diep onder de indruk van hun manier van vergaderen. To the point, zakelijk, en ook met heel veel onderlinge collegiale betrokkenheid. Met directieteamleden die inhoudelijk genoeg weten van de materie om de voorstellen die ter besluitvorming voor liggen van goed commentaar te kunnen voorzien en een gewogen beslissing te kunnen nemen. Maar ook kunnen besluiten dat iets nog verder uitgezocht of onderzocht moet worden op bepaalde aspecten of risico's. Zo hoort het ook in een directieteam, maar zo gaat het niet altijd ;-) (ook niet altijd bij Kennemerwaard;-)

Ik kan het alle collega's aanraden om jezelf eens uit te nodigen bij de KB. Dat hoeft niet alleen op directieniveau. Ook onze medewerkers kunnen veel leren van de mensen van de KB, en de informatiedeling over waar lokale bibliotheken mee bezig zijn helpt de KB ook in haar denkproces. Dus collega's uit het land, allen op naar Den Haag... en dan komen ze ook vast graag een bakkie terug doen ;-)

Een week met een gouden randje

Kennen jullie dat? Van die weken waarin alles lijkt te kloppen? Weken waarin je denkt dat je in de goed-nieuws show zit, dat er alleen maar mooie dingen gebeuren. Zo'n week had ik anderhalve week geleden. (Vorige week al weer te druk om er over te bloggen ;-)

Waarom was het een goede week? Het begon met een gesprek bij een VO-school, gedeeltelijk praktijkonderwijs, gedeeltelijk VMBO-TL. Het was gewoon een goed gesprek waarin we over en weer informatie deelden over waar we mee bezig zijn. Niks concreet gemaakt, wel afgesproken dat wij een voorstel doen over wat wij denken wat de school zouden kunnen bieden aansluitend bij hun vraagstukken.

Later die week twee keer een samenwerkingsovereenkomst getekend met een basisschool en een kinderopvang voor taal- en leesbevordering via Boekstart of de Bibliotheek op School. Doen we wel vaker, maar twee in een week laten tekenen is lekker ;-) vooral als je die blije gezichten van de kinderen ziet. Blij dat de bieb en de leesconsulent er zijn.

Dan was er nog onze bijeenkomst, intern, voor de presentatie van de werkplannen. WoW! Daar werd ik echt blij van. Zoveel energie, drive, bevlogenheid er bij onze mensen zit.  Echt mooi! Het gaat weer een druk jaar worden bij Kennemerwaard.

En dan was er op vrijdag nog de heropening van de bibliotheek Bergen. Een goed bezochte opening, met maar liefst twee wethouders die een woordje deden. Wethouder Mesu die lovend was over de samenwerking tussen bibliotheek en het Sociaal Wijkteam dat bij ons is ingetrokken. Hij zag dat als een mooie kans om meer te doen voor de Bergense bevolking. En wethouder Rasch die de bibliotheek uitgebreid complimenteerde met de vooruitstrevendheid en innovativiteit. Kijk dat bedoel ik met een week waarin het lijkt alsof alles op z'n plek valt. En dat is vooral te danken aan de inzet van onze medewerkers, elke dag weer met betrokkenheid en bevlogenheid aan de slag om het verschil te maken.  

Fondsenwerving loont!

In 2009 fuseerden de bibliotheken van Heerhugowaard, Castricum en Alkmaar tot bibliotheek Kennemerwaard. In het nieuwe functiehuis hadden wij de functie van fondsenwerver opgenomen. Dit omdat we voorzagen dat de druk op de reguliere subsidie zou toenemen, oftewel dat bezuinigingen ons waarschijnlijk boven het hoofd hingen. En dat om goed in te kunnen spelen op veranderingen in de maatschappij je dat slim kunt doen met projecten. Daarnaast lag er al een vraag vanuit gemeenten of we niet meer eigen inkomsten konden genereren. Ik blogde al eerder over de derde geldstroom.

In de hele plaatsingsprocedure lukte het ons niet gelijk om een medewerker op deze functie te benoemen. Maar na een jaar vonden we toch een medewerker, uit eigen geledingen, die wel oren had naar deze functie.

Met in eerste instantie een externe coach erbij als adviseur ging onze kersverse fondsenwerver aan de slag. Bij het aanstellen van de betreffende medewerker hebben we gezegd dat op termijn minimaal haar salaris binnen zou moeten worden gehaald, liever natuurlijk flink meer. We hebben gezegd dat ze de tijd zou krijgen om hier naar toe te groeien en dat ze zelf aan moest geven of en welke ondersteuning ze nodig had. Met vallen en opstaan lukte het ieder jaar een stukje beter om sponsoring, projectfinanciering of bijdragen in natura los te krijgen bij fondsen, potjes bij gemeenten, bedrijven. Ik geloof dat alleen het eerste jaar het salaris van onze fondsenwerver net aan werd binnengehaald aan inkomsten.  In de jaren er na groeide het bedrag van binnengehaalde

projectgelden.

Jullie moeten hierbij denken aan projectaanvragen rond thema's zal duurzaamheid, laaggeletterdheid, cultuurparticipatie, taal- en leesbevordering, digitalisering etc. Er zaten aanvragen bij 'in natura', zoals de spelers van AZ die komen voorlezen tijdens de Nationale voorleesdagen (geen geld maar onbetaalbaar zo'n bijdrage van AZ!), kortingsacties in het kader van 'Voordeel met je biebpas'.

Vandaag kreeg ik het overzicht over 2016 onder ogen. In totaal heeft onze fondsenwerver, die zich overigens adviseur projectfinanciering noemt tegenwoordig ;-) voor iets meer dan € 550.000,- aan projectplannen en ondersteuningsaanvragen verstuurd. Daarvan is € 340.000,- aan projectgeld toegekend. Een groot compliment aan onze adviseur projectfinanciering en de manier waarop ze samen met onze specialisten financiering los weet te krijgen voor projecten die we anders niet of minder van de grond zouden krijgen. Ik ben heel erg trots op haar en op dit resultaat!

Nieuwjaarstoespraak voor medewerkers bibliotheek Kennemerwaard

Het gaat goed met onze bibliotheek. We hebben in 2016 meer activiteiten georganiseerd dan in 2015. Meer mensen bereikt via de programmalijnen. We zijn gegroeid met het aantal scholen dat een leesconsulent heeft, meer programma’s voor het voortgezet onderwijs en meer voor de voor- en vroegschoolse educatie.  We zorgen er voor dat met onze programma’s op de scholen kinderen lezen leuk vinden of gaan vinden, dat ze meer en beter gaan lezen. En we zorgen er voor dat kinderen mediawijs worden, leren met informatie om te gaan, die te beoordelen op betrouwbaarheid. We maken ze weerbaar in de wereld van internet. We leveren duidelijk toegevoegde waarde.

Met onze programma’s ter voorkoming of terugdringen laaggeletterdheid gaat het ook goed. Ook daar hebben we meer programma’s, bereiken we meer mensen. En leveren we ook daar een bijdrage in mensen de Nederlandse taal te beheersen of beter te beheersen in schrift en spraak. We leren mensen digitaal vaardig te worden met programma’s als Klik&Tik en Digisterker. Ook hier leveren we duidelijk toegevoegde waarde.

Met onze programma’s rondom participatie en zelfredzaamheid gaat het ook goed. Steeds meer mensen willen hun kennis en kunde delen via de bibliotheek, en veel mensen komen af op de activiteiten die we organiseren in deze programmalijn.

En alles wat we doen rondom een Leven Lang Leren kan ook op een warme belangstelling rekenen van ons publiek. Coderdojo’s voor jong en oud, informatiesessies rondom duurzaamheid, gezondheid, levensstijl, erfgoed. Allemaal goed bezocht en van toegevoegde waarde voor inwoners van ons werkgebied.

En op deze programma’s halen we ook steeds meer inkomsten binnen, direct uit bijdragen aan activiteiten van de deelnemers en via projectgelden. En dat is mooi.

Is er dan alleen maar goed nieuws te melden? Nee helaas niet. Het aantal leden neemt nog steeds af, en ook het aantal bezoekers stagneert of neemt licht af. En dat baart zorgen. De inkomsten uit de programmalijnen vangen nog niet de afname in de contributies  op. De bibliotheek financieel gezond houden is het elk jaar weer een puzzel en vraagt om creativiteit, verstandig investeren en zuinig aan doen met uitgaven.

En dan is er nog de wereld om ons heen. Vorig jaar gaf ik in mijn nieuwjaarstoespraak al aan dat ik vind dat de bibliotheek pal moet staan voor het recht op vrijheid van informatiegaring, voor vrije toegang tot informatie. Afgelopen jaar zien we een verdere verharding in de maatschappij. Meningen worden als feiten gepresenteerd en aan waarheidsvinding wordt steeds minder gedaan. Mensen luisteren steeds minder naar elkaar en zijn minder bereid om de ander halverwege tegemoet te komen. Daar maak ik mij zorgen over.

De doelstelling van de bibliotheek, zoals verwoord in de bibliotheekwet, is om bij te dragen aan de persoonlijke ontwikkeling en verbeteren van de maatschappelijke kansen van het algemeen publiek.  Dat is een belangrijke waarde die wij vertegenwoordigen.  Ik vind het belangrijk dat wij met elkaar voor die waarden staan, dat we weten wat het betekent voor ons werk van alle dag. Wij zijn als bibliotheek neutraal, maar dat wil niet zeggen dat we geen mening hebben. 

Juist in deze tijd waarin het maatschappelijk debat verhardt, vind ik het de taak van onze bibliotheek om mensen bij elkaar te brengen en te verbinden. Want je kunt als samenleving niet gelukkig zijn als je blind bent voor de problemen waarmee mensen met minder kansen te maken hebben. Wij als bibliotheek hebben een verantwoordelijkheid vanuit onze geschiedenis van volksverheffing, van democratisering. Daarover wil ik dat we het in 2017 met elkaar hebben. 

Wat zijn de waarden van de bibliotheek en hoe laten we die zien in ons dagelijks werk. We lenen geen boeken uit, nee, we dragen bij aan de maatschappelijke kansen van het algemeen publiek. Die waarde staat al meer dan 100 jaar, en die heeft onze samenleving ook gebracht waar we nu staan. Laten we dus ook niet vergeten dat we in een rijke maatschappij leven. Dat we gelukkig kunnen zijn, dat we vrij onze mening mogen uiten, dat we in vrijheid leven. Dat die vrijheid gevierd moet worden, en dat die vrijheid verantwoordelijkheid met zich mee brengt om te zorgen dat die voor een ieder bereikbaar is.

Ik wil het jaar niet beginnen met somberen, al klonken mijn woorden misschien wel zo. We leven in een rijk land, en hoewel er ook nog veel te verbeteren valt is het belangrijk om blij te zijn met wat we hebben en dat te bewaren en te bewaken. Zoals mijn moeder zou hebben gezegd: “We klagen van weelde.”

Mijn gedicht van Herman de Coninck gaat daarover…

NOVEMBER

Er hangen nog twee blaren

Aan mijn esdoorn. Duizend anderen zijn

Rood geworden, alvorens dood.

Vergeten te kijken.

Vergeten gelukkig te zijn.

Nochtans had ik een tuin

Waarin een stoel, en die stoel

Had mij, en ik had een hand

En die hand had een glas

En mijn mond had meningen.

Alles had.

Alles had ons.

Ik wens ons allen een gelukkig nieuwjaar!

Doorontwikkelen met elkaar

"Het wordt nooit meer rustig" is een gevleugelde uitspraak van mij. Althans, dat wordt mij verteld dat ik dat vaak zeg ;-) Bibliotheek Kennemerwaard is al jaren in beweging. De ene keer gaat dat geleidelijk, de andere keer gaat dat wat meer schoksgewijs. De constante in onze organisatie is beweging en verandering. Niet als doel op zich, maar omdat we merken dat met de veranderende samenleving er andere dingen van de bibliotheek worden gevraagd. En daarmee ook van ons als medewerkers van de bibliotheek.

Ik zeg nadrukkelijk 'ons' omdat ook van mij als directeur andere dingen worden gevraagd. Niet alleen in het politieke speelveld, ook binnen onze organisatie. De tijd waarin je als directeur kon zeggen "Zo gaan we het doen, vertrouw me maar, dit gaat werken" is al lang voorbij, voor zover die er ooit is geweest of bij mij gepast heeft.

We gaan dus door met veranderen, zoveel mogelijk organisch. Afgelopen jaar hebben we stapsgewijs een aantal zogenaamde bovenlokale teams gevormd, min of meer organisch. In één team zitten medewerkers die lees- of mediaconsulent op basisscholen zijn. Ze worden op verschillende scholen in verschillende gemeenten ingezet. Met elkaar overleggen ze, ook met soms ook hun school erbij, welke medewerker het best past bij welke school. Indien noodzakelijk wisselen ze (tijdelijk) van school omdat dit dan beter past bij de vraag van de school. En met elkaar bespreken ze gemiddeld 2 keer per jaar, in een zelf samengesteld studieprogramma van 2 of 3 dagen waar hun krachten liggen en waar hun ontwikkelwensen. Heel erg inspirerend om te zien hoe zelfstandig dit team opereert.

https://pixabay.com/p-316127/?no_redirect

Er is ook een team gericht op het voortgezet onderwijs, een team voor culturele programmering, mediawijsheid, en voor laaggeletterdheid. Zo willen we meerdere teams gaan vormen, en ook meer en meer zelf laten ontdekken wat ze nodig hebben om optimaal te kunnen functioneren. Dat is spannend voor hen, en voor alle leidinggevenden. Ik hoop dat ik in de praktijk kan brengen wat ik onder andere leer bij het volgen van de online cursus U-lab. (dat laatste probeer ik weer op te pikken, in te halen, want te druk geweest met andere zaken de afgelopen maanden). Belangrijkste les is wel het luisteren ..... niet oordelen, en geen kant-en-klare oplossingen aanbieden. Kijken of medewerkers er gezamenlijk uit kunnen komen, alleen suggesties geven, en de randvoorwaarden bieden. En dat is best lastig aan beide kanten. Bibliotheken zijn van huis uit redelijk hiërarchisch ingericht. En hoewel ik denk dat ik niet zo 'bazig' ingesteld ben (HAHA), merk ik toch dat het voor sommige medewerkers fijn is als de directeur zegt dat het mag of het gewoon regelt ;-). En ik vind van heel veel zaken dat medewerkers dat prima kunnen beslissen, maar dat ik wel graag op de hoogte ben (en soms ook niet ;-)

Ik heb er heel veel vertrouwen in dat onze medewerkers die stap naar meer sturing op eigen werk gaan maken en leuk gaan vinden. En dat zal vast met vallen en opstaan gaan. Ik weet dat ik het mooi vind om medewerkers de vleugels uit te zien slaan. En ik zal vast wel eens in de fout gaan, en vertellen hoe ik denk dat zaken aangepakt moeten worden. En dan hoop ik dat ze zo slim zijn om te zeggen "dank je wel voor het advies, we nemen het mee", en dat ik dan bedenken kan dat hun oplossing ook heel goed gaat werken, of dat ze zelf moeten ontdekken dat het niet werkt.... en dan weer aanpassingen maken.

Nou ja, het belangrijkste is natuurlijk wel dat we met z'n allen achter onze programmalijnen staan, en dat alles wat we doen ten dienste staat van die programmalijnen. Dus als ze af en toe nog eens bij me binnenlopen om wat strategisch advies, dat is mijn rol tenslotte... dan graag natuurlijk ;-)