De bibliotheek als vrijplaats: of waarom zou een bibliotheek programmeren?

Vorige week mocht ik een inleiding geven bij de leergang Programmeren in de bibliotheek van Rijnbrink. Een groep enthousiaste medewerkers van bibliotheken uit Gelderland en Overijssel volgen een scholing over hoe te programmeren in openbare bibliotheken. De leergang is een pilot. Ik denk dat er een grote behoefte is aan kennis over programmeren in bibliotheekland in Nederland, dus ik hoop dat deze pilot succesvol is en ook voor andere bibliotheken beschikbaar komt.

Mijn verhaal in Lux, Nijmegen voor deze groep bibliothecarissen (ik noem ze zo omdat ik vind dat dat een geuzennaam is waar iedereen trots op zou moeten zijn, al zullen sommigen zich misschien liever programmeur, programmamaker etc. noemen ;-) begon met een korte toelichting over waar Bibliotheek Kennemerwaard vandaan komt.  Naast dat het een beeld geeft van onze organisatie vond ik het belangrijk om toe te lichten hoe ons meerjarenbeleidsplan tot stand is gekomen. Echt van onder op,  het management is pas in een laat stadium betrokken en ook pas na uitnodiging van de medewerkers die tot de conclusie kwamen dat de leden van het management toch ook kennis in te brengen hadden. Wat voor ons dan best een opluchting was ;-) want als manager op je handen zitten en erger nog, je mond houden is een uitdaging, zeker in een proces voor een nieuw beleidsplan.

Eén van de grote opbrengsten van dit traject was dat we met elkaar spraken over de waarden van de bibliotheek. Waar staan wij voor als bibliotheek? Wat willen wij zijn voor de samenleving. Dat is heel belangrijk om met elkaar te bespreken en te doorleven. In die gesprekken spatte het idealisme en bevlogenheid er van af. Heel erg mooi om te zien en te herkennen. Want die bevlogenheid wordt zeker ook gedeeld door het managementteam, en dan is het fijn als je voelt dat dit breed gedragen wordt in je organisatie.

Zonder de presentatie in schrift over te doen wil ik hier wel delen waarom ik vind dat bibliotheken moeten programmeren, en ook met welke randvoorwaarden je rekening moet houden. Als bibliotheek ben je de laatste vrijplaats in de samenleving. Een plek waar je niets hoeft, en waar je tegelijkertijd wordt uitgenodigd om je te verwonderen, iets te leren, je betrokken te voelen, kennis te maken met andere ideeën en kennis te delen. Een plek die toegankelijk is voor iedereen, die onafhankelijk is en waar de waarheid en de leugen verkondigd worden en waar het aan de bezoeker is om voor zichzelf te bepalen wat de waarheid en wat de leugen is. Zoals we met onze collecties zorgen dat we rondom maatschappelijke vraagstukken en onderwerpen zoveel mogelijk het brede spectrum van meningen en feiten aanbieden, moeten we dat ook met onze lezingen en activiteiten doen. We zijn neutraal, al vinden we wel van alles. We dragen bij aan het maatschappelijk debat en daarmee aan de democratie. Dat is overigens nog best ingewikkeld, want hoe zorg je dat je bij maatschappelijke vraagstukken voor- en tegenstanders voldoende aan het woord laat? Dat hoeft niet perse tegelijkertijd, maar zorg wel voor een goede afspiegeling van standpunten in de samenleving. Waarbij van groot belang is dat je goed in je achterhoofd houdt dat de activiteit die je plant niet in strijd mag zijn met de grondwet. Geen oproepen tot geweld, discriminatie en dergelijke, wel de pluriformiteit weerspiegelend.

De randvoorwaarden waar je rekening mee moet houden als bibliothecaris én als directeur zijn onder andere een stevig politiek bewustzijn. In mijn presentatie kon ik een aantal voorbeelden opnoemen waarbij er door lokale politici stevig druk op de bibliotheek werd uitgeoefend, of kritiek op sociale media om bepaalde activiteiten niet door te laten gaan. Dat er zelfs min of meer werd gezinspeeld om bij het toekennen van de subsidie hier toch eens kritisch naar te kijken, want dat het toch de vraag is of het wenselijk is dat de bibliotheek een podium biedt aan bepaalde groeperingen of standpunten in de samenleving. Dat betekent dat je als bibliothecaris je directeur goed moet informeren over de activiteiten die je plant, want de vragen en opmerkingen van de politiek komen daar binnen, en als directeur wil je graag pal voor je mensen en je beleid kunnen staan. Je wilt als directeur een goede afweging kunnen maken. Ik heb ooit een bijdrage van onze bibliotheek aan een buurtfestival afgelast omdat er vragen kwamen over de veiligheid, en er sterke signalen kwamen dat er 'rotzooi' zou worden getrapt. De bibliotheek zou beveiliging moeten inhuren voor dat evenement en daar heb ik toen de streep getrokken. Ik vond het veiligheid van onze mensen belangrijker dan de bijdrage van de bibliotheek aan het buurtfestival. Je kunt zulke beslissingen alleen nemen als je goed geïnformeerd bent. Tegelijkertijd wil je als medewerker niet voor elke activiteit toestemming hoeven te vragen, dat is bij ons in Kennemerwaard ook zeker niet het geval. Sterker nog, ze vragen (bijna ) nooit om toestemming ;-) Het is ook niet nodig. Omdat er in het hele proces rondom het meerjarenbeleidsplan zo diep gesproken is over de waarden van de bibliotheek dragen we dit beleid met z'n allen.

Een andere belangrijke randvoorwaarde die ik niet onbenoemd wil laten is het goed informeren van de collega's over de activiteiten, en over het hoe en waarom. Want hoewel wij ons meerjarenbeleidsplan breed hebben opgezet heeft ongeveer 40-50% van de collega's er voor gekozen om niet aan te sluiten bij alle werk- en denksessies. Ze zijn wel geïnformeerd, maar hebben de discussies over de waarden niet zelf doorleefd. Voor ons binnen Kennemerwaard ligt daar ook best nog een opdracht. Het betekent dat je als programmeur je moet realiseren dat als je een activiteit organiseert die discussie op kan leveren, die schuurt, dat je collega's in de publieksdiensten ook in staat moeten zijn om vragen van je bezoekers te beantwoorden over het waarom de bibliotheek deze activiteit organiseert. Je moet samen het beleid van de bibliotheek kunnen dragen. Je moet dus binnen je team, met je collega's ook de discussie blijven voeren waar de bibliotheek voor staat, en hoe je dat laat zien in je dienstverlening. Het is prachtig als je een schurend thema aansnijdt, maar realiseer je dat je collega's 'achter de balie' geconfronteerd kunnen worden met lastige vragen en opmerkingen van bezoekers die het misschien niet eens zijn met die activiteit. Zij staan als het ware in de vuurlinie, terwijl jij als programmeur de barricade bent opgegaan om een maatschappelijk debat of dialoog op gang te brengen. Fijn als je dan elkaar 'dekking' kunt geven.

Dat gezegd hebbend, voor mij staat als een paal boven water dat programmeren niet meer weg te denken valt in openbare bibliotheken. Dat het soms om lef en moed vraagt om de randjes op te zoeken, voor bibliothecarissen en programmeurs, voor management en directeuren. Dat bibliotheken staan voor een inclusieve samenleving, en dat we bereid zijn om onze nek uit te steken om hier een bijdrage aan te leveren. En dat het citaat van Paula Poundstone ons uit het hart gegrepen zou moeten zijn.

Kleine dingen, groot resultaat: of waarom bibliotheken de best bezochte instellingen in Nederland zijn

Mark Deckers schreef vorige week een blog waarin hij had onderzocht welke instellingen het best bezocht zijn in Nederland. Bibliotheken kwamen veruit als beste uit de bus. Nu is de vraag waarom dat zo is... Ja bibliotheken hebben met elkaar nog steeds veel vestigingen, ja we hebben als bibliotheken ook best veel openingsuren, en er is gemiddeld een bibliotheek op ca. 2 kilometer afstand. En ja, we hebben onszelf opnieuw uitgevonden. Onze doelstelling om activiteiten te ontplooien die bijdragen aan de persoonlijke ontwikkeling van het individu en zo de maatschappelijke kansen te vergroten hebben we actief opgepakt. Taalhuizen, cursussen, bibliotheken op school en Boekstart in de Kinderopvang. lezingen en debatten om maar wat te noemen. We doen het en we vinden het vanzelfsprekend dat we het doen. Het kunnen allemaal redenen waarom bibliotheken beter bezocht worden dan de pretparken, theaters, musea, bioscopen.

Ik denk dat het ook met de 'kleine' dingen te maken heeft.... ik noem er graag een paar uit de dagelijkse praktijk van Kennemerwaard.

Een groep mannen op leeftijd die elke dag de kranten komen lezen en becommentariëren. Die mannen die af en toe zo luid praten dat andere bezoekers van de bibliotheek er over klagen. Dat onze medewerkers dan met een kwinkslag hen tot het dempen van hun stemmen manen. Die mannen die met kerst een kaartje aan de medewerkers geven met een doosje chocola erbij, dat ze best weten dat ze wel eens 'lastig' zijn, en dat ze de medewerkers fijne feestdagen toe wensen.

Een meisje uit een gezin met moeilijkheden dat elke week even een kwartier door een medewerker wordt voorgelezen, omdat de medewerker het gezin kent en het meisje even die vijftien minuten tijd en persoonlijke aandacht krijgt die ze zo nodig heeft.

Een mevrouw die niet digitaal vaardig is, die een cursus volgt. Die nog niet zover is dat ze het zelf kan, en dus door een medewerker geholpen wordt om in te loggen bij de gemeente. Zodat ze door kan geven dat er een stoeptegel los ligt in haar wijk. En dat die mevrouw helemaal trots is dat ze bevestiging krijgt van de gemeente dat er iets aan gedaan zal gaan worden.

Een zzp'er die zijn thuiswerkplek in de lunchpauze ontvlucht omdat hij anders alleen maar achter zijn pc zit. Die de lunchpauze gebruikt om in de bibliotheek het beleggersnieuws te lezen, omdat hij als zzp'er geen pensioen opbouwt, maar dat via beleggingen doet. Dat als het blad er nog niet is hij het door een medewerker aangereikt krijgt zodra het binnen is omdat zij weet dat dit is waarvoor hij komt.

Zomaar een greep uit de kleine gebeurtenissen die in elke bibliotheek kunnen voorkomen. Kleine gebeurtenissen met een groot resultaat. Voor de mensen waarom het gaat, maar ook voor de bibliotheek. Want dit is in het klein waar de bibliotheek voor staat: een plek voor en van verbinding, van gezien worden, van hulp in het klein en in het groot. Daarom komen zoveel mensen naar de bibliotheek.

Nieuwjaarstoespraak

Ik heb natuurlijk een speech voorbereid, maar ik wil beginnen met een klein verhaal. Op zaterdag, als mijn echtgenoot en ik thuis zijn (wat niet zo heel vaak voor komt 😉 dan is één van onze kleine, grote genoegens om op de terugweg van de markt bij de visboer om de hoek een portie kibbeling te halen. Dat nuttigen we dan met een glaasje wijn, toosten en vinden dat we het heel goed met elkaar hebben en genieten van dat moment. Vanmiddag toen ik bij de visboer kwam, en het is echt zo'n buurtwinkel vroeg de visboer mij waar ik oud en nieuw had doorgebracht. Of dat met familie was? Ik antwoordde dat we in Vilnius waren geweest met vrienden. “Vilnius...?” zei de visboer, “die les heb ik denk ik gemist met topografie... waar ligt dat?” “Het is de hoofdstad van Litouwen” zei ik. 

Naast me stond een wat oudere man die me ineens aansprak. “Weet u dat er een prachtig boek is geschreven over de Baltische staten?” ”Jazeker, van Jan Brokken” zei ik. “Daar heb ik een tijd geleden een mooie lezing van bijgewoond, hier in de bibliotheek” zei hij. “Met een celliste erbij” antwoordde ik. “Ja zo mooi, was u er ook?” “Ja dat was ik, en ik werk in de bibliotheek.” “Och, zei hij, ik mis het wel, het bezoek aan de bibliotheek. Ik woon nu in Sint Pancras, maar ik mis deze bibliotheek hier in het centrum. Het is er altijd gezellig, met een kopje koffie erbij een krantje lezen en een praatje doen. Je komt er altijd wel iemand tegen die je kent.” 

Een mooi voorbeeld van welke betekenis de bibliotheek heeft voor mensen in hun dagelijks leven. 

Nu dan welkom aan de leden van de Raad van Toezicht, aan de collega's van het management van Artiance, welkom aan alle collega's. Fijn dat jullie er allemaal zijn. Eerst wil ik graag een applaus als dank voor de personeelscommissie die dit allemaal heeft georganiseerd. 

2020 staat voor ons, een nieuw jaar en een nieuw decennium. Vooruitkijken, maar ook achterom. 

We moeten onze successen vieren, iets wat we wel eens te weinig doen. Want wat is er veel bereikt de afgelopen tien jaar.  

Na de fusie in 2009 een organisatie met 9 vestigingen in drie gemeenten naar nu 14 vestigingen in 4 gemeenten. Tijdens de bezuinigingsjaren en de crisisjaren hebben we bijna 20 % korting op budgetten in 10 jaar tijd opgevangen. Dat hebben we goed weten te doorstaan. Een aantal van onze vestigingen zijn wel omgevormd, maar we hebben ze nog allemaal! Dat kan helaas niet iedere bibliotheek ons navertellen.  

Ondertussen hebben we geïnnoveerd. Gekeken naar welke maatschappelijke vraagstukken er liggen waar de bibliotheek iets in kan betekenen. Ik noem een paar highlights: 

• Taal en leesbevordering: 44 scholen met dBos, 44 locaties Boekstart in de kinderopvang 
• Bestrijding laaggeletterdheid: taalhuizen in de vier gemeenten. Programma's voor bevordering geletterdheid en voor digitale vaardigheden 
• 21ste eeuwse vaardigheden: samenwerking en projecten met scholen en in de vestigingen, coderdojo's (zelfs mede organiseren van de landelijke dojoCon in Breda), klik & tik cursussen en Digisterker, Belastingsspreekuren, Mediawijsheidslessen en Veilig Puberen 
• Leven Lang Leren met mooie lezingenseries en activiteiten rondom spiritualiteit, Europese thema's, erfgoed, opvoedingsvraagstukken 
• En natuurlijk de 14 vestigingen die een grote betekenis hebben als huiskamer van de stad, de wijk of het dorp, waaraan ik al refereerde in het begin. 

We worden erkend in de branche als een bibliotheek die vooroploopt, en ook onze gemeenten zien ons steeds meer als een organisatie die hen kan helpen maatschappelijke vraagstukken op te lossen. Dat is ons aller prestatie en een compliment aan ons allemaal. Want Jan, Hanneke en ik kunnen praten als Brugman... maar als ons verhaal niet wordt onderbouwd met voorbeelden uit de praktijk dan worden het luchtballonnen die al snel doorgeprikt worden. Samen zijn we de bibliotheek, in de vestigingen, achter de schermen en op al die locaties buiten de bibliotheek waar we inmiddels werkzaam zijn.  

2020 wordt geen rustig jaar... een rommeljaar zoals Hanneke zegt. Met veel veranderingen in het verschiet. De reorganisatie die zijn vervolg heeft in 2020. Andere functies, andere manier van werken. Voor sommige collega's grote gevolgen, voor anderen minder. Wellicht werken op een andere plek, ander team. Het meerjarenbeleidsplan 2019-2022 dat door ons allemaal is gemaakt maakte dat veel van jullie ook vroegen om nieuwe functies. We hebben een inhaalslag gemaakt in het aanpassen van functies aan de manier van werken en vooruitkijken naar nieuwe manier van werken. De inhoud meer leidend laten zijn. Wennen, vallen en opstaan. Leren van de fouten, plezier hebben in het leren en kijken of het morgen beter kan. 

En natuurlijk de samenwerking en fusie met Artiance. Blij dat de collega's van Artiance er zijn. De mooie samenwerking die we nu al hebben met Dag en Dauw, verkenning van samenvoegen van projecten “Wat doe jij” van Artiance met bv Veilig Puberen, breder en integraler aanbod voor de scholen. We zullen het komende jaar en daarna gebruiken om stapsgewijs de programma's van de beide organisaties in elkaar te schuiven waar dat meerwaarde oplevert. 

2020 een jaar waarin we de weg die we in 2019 zijn ingeslagen met ons meerjarenbeleidsplan en de gesprekken met Artiance zullen blijven volgen.  

Weg  (Tom van Deel)Weg  Niet altijd wijst de weg zichzelf. Er zijn er  die zich verliezen in steeds meer en steeds  minder doorzichtige stenige zijpaden, in omhoog  en omlaag zonder duidelijk doel, en nog altijd  is het een weg, met de sporen die daarop wijzen.  Misschien, denk je ergens, halverwege of waar  het ook mag zijn, als je in kalme angst meent  verdwaald te zijn en zelfs de weg terug nooit  meer te zullen vinden, misschien is er een oog  dat deze verwarde weg ziet als een rechte lijn,  als een pijl, die zonder omhaal afvliegt op  het doel. Vertrouw daarom de weg, altijd, want  hoe dan ook, hij komt aan, anders was hij er niet. 

Ik wens ons een mooi jaar waarin we samen op weg gaan, en met elkaar het avontuur aangaan.  

Bootcamp OF/BY/FOR ALL

9 en 10 oktober was een multidisciplinair team van Stedelijk Museum, Artiance en Bibliotheek Kennemerwaard bij de bootcamp OF/BY/FOR ALL door Nina Simon in de Koninklijke Bibliotheek. Nina Simon wil een wereldwijde beweging te weeg brengen waarin met name publiek gefinancierde culturele organisaties  meer samen met hun verschillende bevolkingsgroepen gaan programmeren. Zij heeft deze manier van werken en denken in het MAA museum in Santa Cruz gebruikt om het museum dat een kwijnend bestaan leidde opnieuw op de kaart te zetten. Daarmee creëerde ze meer draagvlak voor het museum onder een bredere groep van inwoners.

Voor ons zijn de plannen die we willen ontwikkelen voor ons gedeelde gebouw aan het Canadaplein in Alkmaar reden om hier op in te tekenen. Als we een breder publiek willen bereiken zou het mooi zijn als dat terug komt in onze (gezamenlijk) programma's maar ook in een verbouwd aangepast gebouw, dat beantwoordt aan de behoeften van grotere groepen uit onze samenleving.

Wat Nina Simon en haar team doen is geen kernwetenschap, maar het is ook weer niet zo eenvoudig als één plus één. Het gaat om het omzetten van je mindset. Als culturele organisaties, zeker de bibliotheek en Artiance, zijn we wel gewend om buiten onze muren te reiken, om nieuwe groepen aan te spreken. We blijven vaak wel steken in FOR de verschillende groepen. En dan soms zelfs onder het motto dat wij wel weten wat goed is voor de ander. En dat is precies de crux. Community werk betekent dat je veel meer leert faciliteren, dat je vraagt wat zij nodig hebben, dat je uitzoekt waar hun behoefte liggen. En ook wat zij zouden willen delen, wat zijn hun culturele 'kroonjuwelen' waarvan ze graag zouden zien dat andere mensen daar ook kennis van nemen.

Belangrijkste punt dat ik heb meegenomen uit de tweedaagse bootcamp is dat het misschien best makkelijk lijkt, maar dat het veel denkwerk vraagt en draagvlak creëren onder je collega's. Je kunt namelijk wel bedenken dat je nieuwe doelgroepen wilt bereiken, het heeft ook gevolgen voor je manier van werken. Je zult meer naar buiten moeten gaan, je moet nadenken of je niet een vertegenwoordiger van die doelgroep wilt opnemen in je personeelsbestand. Belangrijke vraag is met welke groep je wilt beginnen, of je al contact met die groep hebt, ken je personen uit die groep, en zo ja, hoe ga je dan in gesprek. Tijdens de bootcamp krijg je goede handreikingen, die je ook op de site van OF/BY/FOR ALL kunt vinden. Het voor een groep programmeren zal het minst ingewikkeld zijn, om een nieuwe doelgroep ook daadwerkelijk als partner te zien, en zelfs mogelijk als uitvoerder van een programma vraagt om moed en creativiteit. Het toepassen zal een proces van vallen en opstaan zijn is mijn inschatting. Ik ga in ieder geval een aantal collega's het boek van Nina Simon 'The art of relevance' aanraden, en het zelf ook lezen natuurlijk ;-)

Wij willen als pleinpartners museum, Artiance en bibliotheek zeker verder met dit community gedreven museum/centrum voor de kunsten/bibliotheekwerk, we gaan op zo kort mogelijke termijn verder met plannen maken en daarna uitvoeren.

Je kan het niet vaak genoeg vertellen

7 en 8 oktober was ik in Brussel, vergezeld door Erica en Sanneke van bibliotheek Kennemerwaard.  Erica en Sanneke zijn twee van onze bibliothecarissen die gepokt  en gemazeld zijn in digitale vaardigheden zoals kinderen leren programmeren.  We waren te gast bij het Europees Parlement via Public Libraries 2030.
Op maandagmiddag eerst een ontmoeting met de Lighthouse Libraries, bibliotheken uit heel Europa die samen willen werken, ideeën willen delen en die voorop willen lopen in ontwikkelingen. Er werden presentaties gegeven ter plekke of via een Zoom verbinding.  Het is goed om ideeën uit te wisselen, niet overal het wiel opnieuw uit te vinden.  Samen kom je verder en binnen Europees verband kun je dan ook nog gezamenlijk projecten op pakken.

Op dinsdag was de 'tentoonstelling ' Generation Code, waar verschillende bibliotheken aan hun europarlementariërs laten zien wat bibliotheken allemaal doen op het digitale gebied en hoe dat de doelen van Europa ondersteund op terreinen als innovatie, internetveiligheid, educatie, leven lang leren, werkgelegenheid. Het is iedere keer weer mooi om te zien hoe bibliotheken innoveren, en inspelen op de veranderingen in de samenleving. Zo was er een presentatie van een Sloveense bibliotheek met een digitaal fotoproject,  FERS uit Friesland met hun Data detox kit, Keulen met hun robot, Litouwen met een virtual reality project, een Belgische bibliotheek met een project ten aanzien van het meten van luchtkwaliteit door burgers, en bibliotheek Kennemerwaard met onder andere onze rupsrobot.

Het was alle bibliotheken gelukt om Europarlementariërs uit te nodigen om langs te komen. Van de Nederlandse Europarlementariërs kwamen Jeroen Lenaers en Samira Rafaela langs. Beiden waren zeer geïnteresseerd en gaven aan dat ze de rol van bibliotheken in het digitale domein zeer ondersteunen. En dus zeg ik maar steeds dat je niet vaak genoeg kunt vertellen aan beslissers wat het belang van bibliotheken is!

Kleine druppels op de gloeiende plaat?

Eénzaamheid komt best vaak voor onder Nederlanders. Ongeveer een derde van de bevolking voelt zich wel eens eenzaam. Nu vind ik zelf dat de bibliotheek geen panacee is voor allerlei maatschappelijke problemen, tegelijkertijd vind ik dat vanuit de participatiegedachte  dat iedereen mee moet kunnen doen in onze samenleving dat je als bibliotheek wel activiteiten kunt ontwikkelen waarmee je iets kunt doen aan eenzaamheidsbestrijding. Dat doen we dan niet zelf, maar graag in samenspraak en samenwerking met inwoners van ons werkgebied.

Zo hebben we in de bibliotheek in Heerhugowaard samen met een  groep senioren onder de naam Met Elkaar, Voor Elkaar, gesproken over wat de bibliotheek voor hen zou kunnen betekenen.  De oproep van de bibliotheek in de krant heeft uiteindelijk een groep van zo'n dertig mensen opgeleverd die met ons samen activiteiten ontwikkelen. En ze gaan ook zelf samen op pad, zonder inmenging van de bibliotheek, wat heel fijn is. Ze hebben ineens gelijkgestemden gevonden, en verzinnen allerlei uitjes met elkaar. Een kerngroep adviseert de bibliotheek in het doorontwikkelen van activiteiten.

Vanuit deze senioren community ontstond  een nieuw idee om makkelijker contact te leggen met andere mensen als je ALLEEN  zit in het restaurant (zit) van de HEMA.   Bij de Hema zit(ten) regelmatig iemand (mensen) alleen aan een tafeltje die misschien best gezelschap zouden willen. Maar die het misschien moeilijk vindt om zomaar aan iemand te vragen bij hem/haar te komen zitten om een praatje te maken.

Manager HEMA neemt bordje in ontvangst

Deze seniorengroep heeft samen met de Bibliotheek Kennemerwaard  een kaart ontworpen die je op je tafel kunt zetten als je behoefte hebt aan gezelschap. Met de kaart, lijkend op een kopje koffie, kun je aangeven dat je open staat voor gezelschap. ( en een gesprek). De Hema heeft het idee omarmt, dus nu staat het bordje bij de koffiecorner van de Hema in Heerhugowaard. En de Hema in De Mare in Alkmaar wil het wel over nemen als het een succes blijkt. Daar word ik nou warm van, zulke kleine dingen die een kleine druppel lijken op een gloeiende plaat, maar groot persoonlijke impact hebben voor mensen.

Brusselse connecties

Vandaag 2 augustus bracht Samira Rafaela, Europarlementariër namens D66 een werkbezoek aan bibliotheek Kennemerwaard. Zoals sommigen misschien weten ben ik betrokken bij Public Libraries 2030, een lobby-organisatie in Brussel voor bibliotheken. Natuurlijk begint lobbyen lokaal, zorgen dat je lokale politici goed op de hoogte zijn van wat bibliotheken doen. En ook op provinciaal en nationaal niveau is het bijzonder belangrijk dat politici en andere beslissingsmakers weten welke invloed bibliotheken (kunnen) hebben op de levens van inwoners. Brussel lijkt dan ver van ons bed, en niet de moeite waard om daar energie in te steken lokaal. 

Samira Rafaela op bezoek bij Bibliotheek Kennemerwaard

Ik kijk daar iets anders tegen aan. In alle politieke en bestuurslagen die ons kleine stukje wereld kent is bekendheid met ons werk essentieel. In Europees verband worden er grote projecten opgepakt waar bibliotheken een rol in kunnen spelen, mits ze daar ook voor gezien worden. En dat kan alleen als de politici ook weten welke capaciteiten er aanwezig zijn onder bibliotheekmedewerkers en vooral ook welk bereik bibliotheken hebben, 70 miljoen bezoekers in Nederlandse bibliotheken(!). Daarom waren wij heel erg blij en verheugd dat mevrouw Samira Rafaela bij ons op werkbezoek kwam. Leuk is ook dat zij vlak uit de buurt komt, ze is opgegroeid in Uitgeest. In het het gesprek dat we met elkaar voerden gaf ze aan dat ze heel goede herinneringen heeft aan de bibliotheek als een veilige plek waar het goed toeven is. Dat haar moeder vroeger wel eens naar de bibliotheek moest bellen om te horen of haar dochter daar nog was. Kijk, dat zijn herinneringen waar je warm van wordt, en waar wij met onze verhalen van de bibliotheek nu goed op aan kunnen haken. 

Onze medewerkers zijn met haar in gesprek over de rol van de bibliotheek op het gebied van educatie, bestrijding en voorkoming laaggeletterdheid, digitale geletterdheid, eenzaamheidsbestrijding. Mevrouw Rafaela gaf aan dat zij bibliotheken een belangrijke pijler voor inclusie in de samenleving vindt. Volgens haar zou breder bekend moeten worden dat bibliotheken veel betekenen in het sociaal domein en op het gebied van ondersteuning van het onderwijs, naast activiteiten voor cultuur. Laat dat nou net zijn waar we lokaal onze gemeenteambtenaren en politici steeds op wijzen. Dus heel fijn als een Europarlementariër dat onderschrijft.

Aan het eind van het bezoek konden we mevrouw Rafaela melden dat in het najaar er in het Europees Parlement in het kader van de EU Codeweek een evenement plaats vindt, waaraan ook medewerkers van bibliotheek Kennemerwaard een bijdrage zullen leveren met activiteiten uit de Coderdojo’s. Natuurlijk hebben we haar alvast hiervoor van harte uitgenodigd.