Heel moeilijk om op je handen te zitten.....

Ons project "Dag en Dauw: Culturele ochtenden voor en door senioren" samen met Artiance loopt inmiddels enkele weken. Ik zal kort uitleggen wat het is.

Samen met Artiance, het centrum voor de Kunsten hier in Alkmaar hebben we een project opgezet waarmee de deelname van ouderen aan cultuur wordt bevorderd. Daarvoor hebben we een kleine projectsubsidie van het Fonds Sluyterman van Loo gekregen. Om het project gelijk ook een 'community'project te maken, dus voor en door, hebben we een oproep gedaan aan ouderen om zelf mee te denken over de programmering. Nadat we een groep enthousiastelingen hadden gevonden die met ons de programmering wilde uitdenken is er in een korte tijd een programma in elkaar gezet.

Na de eerste twee keer sprak ik de één van onze medewerkers die betrokken is geweest bij de opzet van dit programma. "Het is zo leuk om te zien", zei hij, "de mensen van de 'programmaraad' voelen zich helemaal verantwoordelijk. Ze staan zelf bij de deur als gastvrouw en wijzen de bezoekers zelf de weg. Het voelt vreemd om niks te hoeven te doen. Net alsof ik niet verantwoordelijk ben, alsof ik niet betrokken ben."

Dat vond ik grappig om te horen. Ooit heb ik met de Goudklompjes de vermaning gekregen van een coach dat je als directeur veel meer op je handen moet zitten om medewerkers ruimte te geven voor ontwikkeling. De gesprekken gingen toen ook over hoe moeilijk dat soms is, dingen uit handen te geven. En nu merken onze mensen het zelf, in de ontwikkeling die wij als bibliotheek willen maken in communityvorming. Op je handen zitten wanneer het kan (en soms zelfs moet) is heel erg moeilijk! Maar vooral heel erg bevredigend als het werkt ;-)

Hoge cultuur en lage cultuur

Vorige week stond er een bericht in de Alkmaarse Courant, een onderzoek van Vera Toepoel. Zij stelt dat ouderen meer hebben aan 'lage' cultuur dan aan 'hoge' cultuur. Gezellig op een koor, naar een dansevenement, als het maar een sociale component heeft draagt dit soort cultuurdeelname hogelijk bij aan het welzijn van ouderen. Bezoeken aan musea of aan opera, klassieke muziekvoorstellingen zijn minder effectief in het doorbreken van het sociaal isolement waar ouderen vaak in terecht dreigen te komen.

Hoe vertaalt zich dat naar de bibliotheek
De afgelopen weken heb ik natuurlijk al enige malen geschreven over de dreigende bezuinigingen. Dan hoor ik van een gemeente dat ze de 'hobby's' van volwassenen en ouderen niet meer gaan subsidiëren. Ook de bibliotheek valt daar onder in hun optiek. En dat is jammer. Want de bibliotheek verenigt nou juist de hoge en de lage C vloeiend met elkaar. We bieden hoge en lage cultuur aan, we hebben krantentafels waaraan dorps- of wijkgenoten elkaar treffen voor een praatje, we hebben Nobelprijswinnaars van de literatuur in de kast staan, en we hebben streekromans naar Appie Baantjer staan.

Activeren van ouderen
Met alles wat wij aan leesmateriaal bieden is er voor ieder wat te vinden. We hebben echt alles in huis om ouderen nog bij de tijd te houden, dus om hun geest actief te houden. Ik bedoel dat niet bevoogdend, ik zie het aan mijn eigen vader. Hij leest nog dagelijks de krant en doet kruiswoordpuzzels. Daar blijft hij geestelijk gezond bij, het prikkelt zijn hersens. Zo doen wij dat voor al onze individuele gebruikers. In de preventie voor vereenzamende ouderen zijn we volgens mij hardstikke effectief:-) We bieden ze leesvoer en een plek om elkaar te ontmoeten. Twee vliegen in één klap!